— Şadi OZANSÜ
Türkiye devrimci Marksizmi 70’li yılların ilk yarısından, yani ortaya çıktığı andan itibaren bir tür ortayolculuk ve “solculuk”la malul olmuştur.
Çok genç bir hareket olarak başta İstanbul’daki ve Ankara’yla İzmir’deki öğrenci çevreleri içinde boy gösteren Troçkizm, kuşkusuz bu alanda yürüyen anti-faşist mücadelede hiç de azımsanmayacak bir yer tutmuş, bunun yanı sıra işçi hareketi içinde (ASİS 1 deneyimi; Türkiye’deki ilk anti-bürokratik, anti-Stalinist sendikal hareket) yer almış, İstanbul’da Kartal, Pendik, Maltepe ve Rumeli Hisarüstü’nde, İzmir’de Gültepe’de, Bursa İnegöl’de ağırlıklı olarak anti-faşist mahalle çalışmaları yürütmüştür. Bununla birlikte, Türkiye’de “sol”daki ağır Stalinizm basıncı altında (unutulmasın ki, Türkiye solunda hem SBKP bürokrasisini, hem ÇKP bürokrasisini, hem Arnavutluk Emek Partisi bürokrasisini izleyen çevreler aralarındaki bütün düşmanlıklara rağmen Stalinciydiler ve ortayolcu olarak görülen grupların teorik referans kaynakları da Vietnam ve Küba örneklerinde görüldüğü gibi her şeye rağmen gene de Stalinizmdi) şekillenen genç Troçkizm ister istemez defansif bir karakterde doğdu. 2 Üstelik bu defansif tavır, Kürt meselesinde aldığı çok net enternasyonalist pozisyona 3 rağmen böyle oldu.
- DİSK’e bağlı ASİS’in (Ağaç Sanayi İşçileri Sendikası) ilk başkanlığını SDP (Sosyalist Devrim Partisi) yöneticilerinden Cenan Bıçakçı yapmış, daha sonra sırasıyla Troçkist sendikacılar Alev Ateş ve Rıfat Kendirligil sendikanın başkanlığını ASİS’in tüzüğü gereği rotasyonla yürütmüşlerdir. ASİS; toplu sözleşme görüşmelerini patronla sürdürürken, görüşmeleri mikrofonla bütün grevci işçilere aynı anda duyuran ünlü ELKA grevinin yürütücüsü sendikaydı.[↩]
- Ben henüz 20’li yaşlarında Troçkist olma sevdasında Deutscher okumuş genç bir devrimciyken, sevgili Şirin’in (Cemgil) şu sözlerine muhatap olmuştum: “Dikkat edin, bu çok tehlikeli bir tercih. Hem önden hem arkadan vurulma ihtimaliniz [önden derken burjuvaziyi, arkadan derken Stalinizmi kastediyordu. Ş.O.] söz konusudur!”[↩]
- Sanırım 1976 yılında, şimdiki YAZIN Yayıncılık’ın atası olan KÖZ Yayınevi’nden “Irak Komünist Partisi ve Kürt Hareketi” adlı Filistinli Troçkistlerce yazılmış bir kitabın çevirisini yapmıştık. Kitabın nihai sloganı şuydu: “Bağımsız, Birleşik, Sosyalist Kürdistan”. Türkiye Troçkizmi daha ortaya çıktığı andan itibaren Kürdistan’ı, emperyalizm tarafından parçalanarak beş ülkenin (Türkiye, Irak, İran, Suriye ve Sovyet Ermenistan’ı) topraklarına paylaştırılmış bir ülke olarak tanımlamakla yetinmeyip bu ülke halkının aynı zamanda ayrı bir örgütlenmeye sahip olması gerektiğini de dile getirmişti.[↩]
Pavlusko Imsiroviç, uzun bir süre kararlılıkla mücadele ettiği hastalığın sonucunda, 16 Ağustos 2014 tarihinde Belgrad’da hayatını kaybetti. Ağır hastalığına rağmen IV. Enternasyonal’in son kongresinde yer almasının yanı sıra, üyesi olduğu Uluslararası Sekretarya’nın toplantılarına da düzenli olarak katılıyordu. 